Buurman, Fabienne van leiden, To Be Poets

Buurman

Aan de overkant van de straat
staat het zware donkergroene hek
statig om de verweerde tuin
waar het altijd herfst lijkt te zijn

Met een slot dat zwaar vastklikt
om nog eens te benadrukken
dat het zonder sleutel
altijd gesloten blijft

Gemene punten op het hek
die je nooit laten bedenken
om onaangekondigd
een bezoek te brengen

En in het midden van deze tuin
een onzichtbaar huis
alsof de bomen expres
de mysteries levend houden

Eigenlijk zijn alleen de hondjes
die vrolijk springend en schel blaffend
mijn aandacht trekken
een bewijs van leven

De man was vast eenzaam
in zijn eigen gevangenis